HET BEGIN

Ze had geen naam.

Alleen elegantie.

En ze koos altijd de laatste.

Het woud had het leven geschonken aan ondenkbare paringen.

Promiscuïteit was de regel van het samenleven, maar het was nog geen format geworden, en niemand had bijgehouden welk jaar het was, want de Arabische cijfers waren nog niet aangekomen.

Dit prachtige wezen, dat zich bewoog als een katachtige, had geen naam.

Alleen elegantie.

Een zachte, gedempte tred.

Geen vaste houding.

Alleen stijl.

Geen manier van zijn.

Alleen klasse.

En als ze liep, hoe ver ook, verspreidde ze een geur die elke soort aantrok.

De parfums van Giorgio Armani waren nog niet te koop.

De hare kwam uit haar eigen ondefinieerbare hormonen.

Als een echt orkest dat zijn tol komt innen, maar zonder instrumenten.

Wie haar probeerde te naderen, dacht dat hij de eerste wilde zijn.

Hij begreep de regel nooit.

Zij koos alleen de laatste.

In de hoop dat hij degene zou zijn die bleef.

Alles wat niet gezien wordt, wordt zelden verteld.

Toch eisen mensen het altijd op.

Ze noemen het fictie.

Ze noemen het noir.

Ze noemen het verbeelding.

Alles, zolang het maar niet kan terugpraten.

Toch woont alles wat niemand verwacht ergens anders.

In een fantasie.

In een verwachting.

In de herinnering van een ander.

In een mogelijke daad.

En het toont zich alleen in woorden.

Dit is de taak die dit project heeft gekozen.

Niet verklaren.

Observeren.

Herinneren.

Vragen.

In het besef dat het niet de eerste is.

Niet de beste.

Alleen de leerling op de voorlaatste rij.

En nooit de laatste.

Ferdinando

---

Ze heeft nog niet gekozen.